Βιβλία του Μάη – Συγγραφέας του Μάη

Καλώς ήλθατε στη Λέσχη Αναγνωστών “ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ” !

Συγγραφέας του μήνα Μαϊου ψηφίστηκε ο Αλμπέρ Καμύ.

Μερικά από τα έργα του είναι

—  Ο ξένος

—  Η πτώση

—  Η πανούκλα

—  Ο ευτυχισμένος θάνατος

—  Οι γάμοι

—  Ο μύθος του Σισύφου

Πάρτε τo βιβλίo στα χέρια σας και αφεθείτε στο ταξίδι του…

ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ !!!

Επόμενή μας συνάντηση την Τετάρτη 26 Μαϊου 2010

Advertisements

8 thoughts on “Βιβλία του Μάη – Συγγραφέας του Μάη

  1. Ο/Η ΣΟΦΙΑ λέει:

    Τίποτα άλλο εκτός από οργή και ανησυχία δεν μπορούν να προκαλούν τα χθεσινά γεγονότα στην Αθήνα. Πιο επίκαιρος από ποτέ ο Αλμπέρ Καμύ ( πριν 60 περίπου χρόνια) μας μιλάει για την τρομοκρατία λέγοντας:» Όποιος κι αν είναι ο σκοπός που υπερασπιζόμαστε,θα παραμείνει πάντα ατιμασμένος από το τυφλό μακελειό ενός αθώου πλήθους».Έχουμε να πούμε πολλά στην πορεία.
    Καλημέρα σας.

  2. Ο/Η ΝΙΚΗ ΧΑΛΚΙΑ λέει:

    Νιώθω ένα αόρατο χέρι να μου κλέβει τα όνειρα,τη χαρά,το χαμόγελο,το σεβασμό,την αξιοπρέπεια,τα παραμύθια της γιαγιάς,τη θρησκεία ,την ελευθερία,το δικαίωμα της ισότητας,ένα αόρατο χέρι που φτάνει σε σημείο να θέλει να ακυρώσει ακόμη και το ταξίδι της ζωής μου.
    Δεν θα αφήσω όμως σε κανέναν να πειράξει τα παιδιά μου,θα κατέβω και εγώ στους δρόμους για να ανοίξω τα μονοπάτια της ψευτιάς και της υποκρισίας, να γκρεμίσω τα τείχη που ύψωσαν αυτοί οι ΚΥΡΙΟΙ στη δική μου γενιά.
    Ας αφήσουμε τον καναπέ της δυστυχίας και άς πάρουμε το δρόμο της ελπίδας,ας κτίσουμε όλοι μαζί την ελπίδα που μας έκλεψαν όλοι αυτοί!
    Δε μας φταίει ο γιαλός αν εμείς αρμενίζουμε λάθος.Δεν πρέπει να συνεχίσουμε αυτό το λάθος, πρέπει να δώσουμε στα παιδιά μας το δικαίωμα να έχουν ιδανικά και το δικαίωμα να ονειρεύονται.
    Φτάνουν πια οι τουρίστες σ΄αυτή τη ζωή,πρέπει να αλλάξουμε όλοι το δρόμο μας για να καταφέρουμε να βγούμε από το αδιέξοδο.
    Έτσι αισθάνθηκα μετά τα χθεσινά γεγονότα , κάποιον να μου κλέβει το δικαίωμα της ζωής.
    «Σκέψεις για την τρομοκρατία» είναι η επιλογή μου από τον ΚΑΜΥ.

  3. Ο/Η Κλειώ λέει:

    Καλημέρα σε όλους. Μόλις τελείωσα την «πανούκλα» και ομολογώ ότι σε συνδυασμό με τα επίκαιρα γεγονότα με μελαγχόλησε απελπιστικά. Δυστυχώς η απελπισία ωθεί τον άνθρωπο σε σπασμωδικές κινήσεις και τελικά στην αδράνεια. Παράδοση στη μοίρα μας άνευ όρων. Θέλει φοβερή ψυχική δύναμη να παλέψεις για να βγεις στην απέναντι όχθη, αν αυτή υπάρχει, και δεν είναι ουτοπία. Πράγματι είναι αυτή η «ελπίδα» που μας κρατάει όρθιους,
    που τονώνει το ηθικό μας και τροφοδοτεί την υπομονή μας αλλά μήπως τελικά μας κάνει κακό αντί για καλό;
    Μήπως χωρίς αυτήν θα είμαστε πιο αποφασιστικοί, πιο δυναμικοί, πιο έτοιμοι για όλα; Γιατί να ζούμε με την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον αφού από εμάς εξαρτάται το μέλλον αυτό, το δικό μας και των παιδιών μας. Ας πάψούμε να ζούμε με απατηλές ελπίδες κι ας δούμε κατάματα την πικρή πραγματικότητα, γιατί αν δεν αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι πώς περιμένουμε να αλλάξει ο κόσμος; Μήπως γι’ αυτό ήταν κι αυτή κλεισμένη στο κουτί της Πανδώρας; Γιατί μας θρέφει με ψεύτικες υποσχέσεις, χαϊδεύοντας την συνείδησή μας ότι αύριο όλα θα είναι καλύτερα, ενώ τίποτε δεν θα αλλάξει αν δεν κάνουμε κάτι εμείς οι ίδιοι. Μάλλον το «όραμα» είναι αυτό που έχουμε όλοι ανάγκη.

  4. Ο/Η Σοφία λέει:

    Ερχόμαστε πάλι στο ίδιο σημείο… Η Απάντηση σε όλα αυτά είμαστε εμείς και οι ανθρώπινες σχέσεις.!!

    Διαβάστε το απόσπασμα του Ν. Σιδέρη απο το τελευταίο του βιβλίο:

    «Ουδέν κακόν αμιγές καλού, ωστόσο. Πρώτα, το κακό: Όπως κάθε εποχή, έτσι και η εποχή που ζούμε έχει τη δική της χαρακτηριστική παθολογία των ανθρώπινων καταστάσεων. Θα τη λέγαμε καταναλωτικός ναρκισσισμός. Ο καταναλωτισμός είναι η ιστορικά προσδιορισμένη νοοτροπία και κουλτούρα που κυβερνά (δουλώνει μάλλον) τον τρόπο ζωής στη σημερινή δυτική κοινωνία. Και ο ναρκισσισμός (ως εγωπάθεια, εγωκεντρισμός, λατρεία του Εγώ) είναι το είδος ανθρώπινης λειτουργίας που ταιριάζει άριστα, τροφοδοτεί και τροφοδοτείται από το καταναλωτικό υπόδειγμα βίου. Με χειροπιαστά αποτελέσματα, λίγο ή πολύ δυσάρεστα, ενίοτε ανυπόφορα, που τα ζει και τα συναντά ο καθένας μέσα του και γύρω του: Δυσκολία των ερώτων, που όλο και συχνότερα βιώνονται σαν άγονοι, ασταθείς, μετέωροι, μέχρι και με τρόπο που δεν αξίζει να ελπίζεις ή να προσπαθείς γι’ αυτούς. Άπιαστο της αγάπης, που όλο και συχνότερα φαίνεται απρόσιτη, επισφαλής, ανέστια, δίχως χώρο και τόπο σ’ έναν κόσμο χρήσιμο ή ευχάριστο, όχι όμως αγαπητό. Δεσποτεία των αψύχων, που θέτει σα μέτρο του ονείρου τη συσσώρευση πραγμάτων και πληροφοριών. Και κρίση των ανθρώπινων σχέσεων, όπου μοιάζει να βασιλεύει η αποξένωση, η ματαιοδοξία, ο ανταγωνισμός (συχνά, για έπαθλα κενά και μάταια). Με συνέπεια, κατά κανόνα ο βίος να μη ρέει φυσικά, αυθόρμητα, στρωτά, χωρίς δυσανάλογο κόπο γι’ αμφίβολα αποτελέσματα. Να ζούμε χωρίς την αβίαστη παρουσία, διαθεσιμότητα, ζεστασιά και υποστήριξη, που θα περίμενε κανείς από μια αληθινή ανθρώπινη συμβίωση.

    Αυτές οι κοινές εμπειρίες είναι, λοιπόν, το κακό που όλοι συναντάμε πια τριγύρω μας. Υπάρχει εδώ κάτι καλό; Και τι; Ναι, υπάρχει. Και συνίσταται στο ότι δεν είναι πλέον δυνατόν, σε τέτοιες περιστάσεις, να παραβλέπουμε την κακοδαιμονία της ανθρώπινης συμβίωσης στον σημερινό δυτικό κόσμο. Δεν είναι δυνατόν να προσπερνάμε σαν να μην τρέχει τίποτα την ερήμωση του ανθρώπινου τοπίου γύρω μας. Να μη μας πονάει (αυτή είναι η λέξη που ταιριάζει) η ένδεια και το έλλειμμα της ανθρώπινης σχέσης, να μη μας αναγκάζει να σκεφτούμε το ρήμαγμα της κοινωνίας, με τη βαριά κι αυθεντική έννοια του όρου «κοινωνία». Που σημαίνει ακριβώς ανθρώπινη σχέση, επαφή, δούναι και λαβείν ανθρώπινης ποιότητας, συγκρότηση πεδίων κι αγαθών κοινών, δόσιμο και μοίρασμα, συν-ύπαρξη και συμ-βίωση με ανθρώπους –ακόμη κι αν συγκρούεσαι μαζί τους. Δηλαδή, να υπάρχει και τόπος και τρόπος να ζεις από κοινού, χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου, όσα μόνο η κοινότητα βίου μπορεί να προσφέρει στη συγκρότηση μιας αυθεντικά προσωπικής ζωής και ύπαρξης. Κι επειδή μπορεί και ν’ ακούγονται λίγο εξεζητημένες αυτές οι λέξεις, ας πούμε το ίδιο πιο απλά: Πώς γίνεται και τόσες φορές απορούμε που οι άλλοι δεν βρίσκονται εκεί που περιμέναμε, δεν συμπεριφέρονται όπως υποθέταμε, δεν είναι τελικά ό,τι εμείς είχαμε φανταστεί πως είναι; Πώς γίνεται και τόσες φορές απορούν οι άλλοι για τον τρόπο που φέρεσαι εσύ, στο λένε ή δε στο λένε, μένουν κοντά σου «αν και…» ή απομακρύνονται, με περισσότερο ή λιγότερο θορυβώδη τρόπο; Παρακινώντας σε να σκεφτείς κι εσύ τι πάσχει στον τρόπο σου, τι κάνεις λάθος, και να κοιτάξεις να διορθώσεις ό,τι στράβωσε κι ό,τι δεν λειτουργεί;»
    Σκέψεις και διαπιστώσεις που αφορούν όλους μας.

  5. Ο/Η Δέσποινα λέει:

    Απίθανες σκέψεις! Σκέψεις που τροφοδοτούν και αφυπνίζουν τον εγκέφαλο.Επόμενο βήμα είναι ο εγκέφαλος
    να τις καταγράψει και να τις τοποθετήσει στο πιο εμφανές του σημείο και όχι πίσω στα σκονισμένα ράφια του.(Ωραίες σκέψεις,μα πρέπει να τη δω αλλιώς και να πράξω αλλιώς,γιατί έτσι θέλουν και δυστυχώς τις περισσότερες φορές μου το επιβάλουν οι μύριοι «βλάκες».
    Ο γραπτός λόγος είναι ο πιο εύκολος τρόπος να εκφραστείς και να τοποθετήσεις τις απόψεις σου(αφού πρώτα τις μελετήσεις).
    Ο προφορικός λόγος είναι πιο δύσκολος γιατί ο εγκέφαλος πρέπει να επεξεργαστεί πιο γρήγορα και άμεσα τις πληροφορίες-σκέψεις και συνάμα να τις
    εκφράσει.
    Τώρα,έρχεται το δυσκολότερο από όλα.Πως μπορώ έμπρακτα και δίχως άλλο να εκφράσω τις σκέψεις αυτές, που τοποθέτησα σωστά στον εγκέφαλό μου, και να προβάλω τη στάση ζωής μου ελεύθερα χωρίς τα ταμπού και τα κατεστημένα,αυτά που μου έθεσαν οι «βλάκες»;

  6. Ο/Η ΝΙΚΗ ΧΑΛΚΙΑ λέει:

    Στάση ζωής και κανείς δεν μπορεί να το αλλάξει.
    Τα βιώματά μας,οι εικόνες μας,το πόσο έχουμε δουλέψει με τον ευατό μας κανένας μωρός δεν μπορεί να μας τα γκρεμίσει!Έτσι προχωράμε και να είστε σίγουρες ότι στο πέρασμά μας θα παρασύρουμε κι άλλους!
    Δεν υψώνουμε τείχη για να δυσκολέψουμε τον «εχθρό»
    μεταδίδουμε και προχωράμε ελεύθερα!

  7. Ο/Η Ελένη λέει:

    «Ο ξένος» …… ένα μυθιστόρημα που μιλάει
    για τη ζωή και το παράλογό της
    για το θάνατο ( όλοι είμαστε καταδικασμένοι)
    για την απομόνωση των ανθρώπων
    τον ήλιο με τα χρώματά του
    για την αδιαφορία σαν τη μόνη απάντηση στην ανυπαρξία του μέλλοντος
    για το διαμελισμό του χρόνου (…οι μέρες δεν έχουν πια όνομα, μόνο το «χθες» και το «αύριο» υπάρχει
    ……… απλά συμβαίνουν γεγονότα , χωρίς αναλύσεις , χωρίς συναισθήματα , μέσα σε μια μονοτονία της μη ευτυχίας
    (ίσως δυστυχίας)

  8. Ο/Η Μαρια λέει:

    «Η αλήθεια είναι πως όποιος διογκώνει τη σημασία της καλής πράξης, τελικά διογκώνει και τονίζει το κακό, με έμμεσο βέβαια τρόπο. Η διαφήμιση κρύβει κάποια επιδίωξη…Και πίσω από πολλές επιδιώξεις και πράξεις των ανθρώπων κρύβεται ο εγωισμός κι η αδιαφορία για τον συνάνθρωπο…Ακόμα και πίσω απο τον εγωισμό, την αδιαφορία και το κακό υπάρχει η έλλειψη σωστής παιδαγωγικής και σωστής μόρφωσης….Η κακία είναι το έσχατο σημείο της άγνοιας γιατί πιστεύει πως τα ξέρει όλα και πως μπορεί να τα κάνει όλα..(σελ 110)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s